Stwardnienie rozsiane to nie koniec świata

Wiadomość, że choruję na stwardnienie rozsiane spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Byłem jednym z dobrze zapowiadających się piłkarzy młodego pokolenia w Polsce. Specjaliści przewidywali mi świetlaną karierę. Miałem właśnie wyjeżdżać na testy do jednego z lepszych zespołów grających w lidze angielskiej, uznawanej przez wielu za najlepszą i najbardziej wyrównaną ligę na świecie, gdy doszła do mnie ta szokująca informacja. Wszelkie marzenia prysły jak bańka mydlana, klub od razu wycofał się z transferu. Została mi więc rodzima ekstraklasa i walka o powrót do zdrowia. Z początku było bardzo trudno, nowe rzuty, czyli kolejne objawy choroby i progresja tych już obecnych, trapiły mnie co parę dni. Miałem wielkie kłopoty z chodzeniem i pewnie tak skończyłaby się moja kariera, gdybym nie zastał świetnego doktora na mojej drodze. Dobrał mi on właściwą kurację, zalecił serię zabiegów, które miały na celu ograniczenia efektów jakie stwardnienie rozsiane wywierało na cały mój organizm. Dziś znów mogę myśleć o wyjeździe do angielskiej ligi.