Strategiczne gry komputerowe

Budzimy się na stacji, gdzie po raz 1szy posiadamy okazję przyjrzeć się dokładniej życiu jej mieszkańców. Wąskie korytarze, co niemiara stłoczonych na małej powierzchni osób, biegające dzieci, wódeczka i wszechobecna broń. Muszę przyznać, że już w tym momencie praca deweloperów gry zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Po pierwsze - na stacji faktycznie jest tłoczno. To nie gra Mass Effect, gdzie w największej „klubokawiarni” na planecie giba się trzech tubylców, a dwie pozostałe chłopcy i dziewczęta podpierają ściany. W jednym miejscu leje się wódka, w innym - przy ognisku (niczym w grze S.T.A.L.K.E.R.) na gitarze Gra jakiś niespełniony Wysocki, w oddzielonym korytarzu widać stragany z leżącymi na nich połciami mięsa, a obok w boksach chrumkają świnie. Na miejscowym ryneczku kluczowym towarem jest broń, amunicja i środki niezbędne do przeżycia poza stacją. Każde społeczeństwo posiada indywidualnych bohaterów. Dla tych ludzi są to stalkerzy, którzy posiadają odwagę wyjść na skażoną promieniowaniem powierzchnię.W grze wcielamy się w postać Artema, młodzieńca urodzonego na krótko przed nuklearną zagładą, którego szczęściem w nieszczęściu było to, że w tym okresie czasu, kiedy na górze panowało piekło, on wraz z ojcem znajdował się kilkanaście metrów pod ziemią, w moskiewskim metrze. Owo szczęście stało się też udziałem rzeszy innych pasażerów - jedynych ocalałych z globalnej katastrofy. W ciągu dwudziestu lat po tym wydarzeniu w mrocznych tunelach powstało kilka mikrospołeczności. Inni ludzie łączyli się w grupy, bo tak było łatwiej, raźniej, bezpieczniej. W tunelach nie brakuje bowiem wszelakiej maści bandytów, jednostek przekonanych o słuszności totalitarnych ideologii komunizmu czy nazizmu, a nawet zmutowanych krwiożerczych bestii zagr