Łysienie plackowate - przyczyny

Mechanizm, który doprowadza do łysienia plackowatego, nie jest do tej pory rozpoznany. Jako że alopecia areata pojawia się rodzinnie w około 5-20 proc. przypadków, może to wskazywać na obecność czynnika genetycznego w powstawaniu tego schorzenia.
Łysienie plackowate to schorzenie z tzw. autoimmunizacji - kiedy pojawia się autoagresja układu odpornościowego przeciwko własnemu organizmowi. Tak samo jak w innych schorzeniach przebiegających z objawami autoimmunizacji, u dotkniętych łysieniem plackowatym dostrzega się polimorfizm, innymi słowy zróżnicowanie części genów.
Przy łysieniu plackowatym stosuje się współcześnie dużo różnych technik leczenia. W związku z autoimmunizacyjną patogenezą choroby podstawą jest terapia immunosupresyjna, w której potwierdzoną efektywność w zmianach o znacznym nasileniu ma podawanie glikokortykosteroidów lub cyklosporyny A.
Cyklosporynę A zaś podaje się w trudnych postaciach choroby. Odrost włosów po cyklosporynie A jest przeważnie kosmetycznie satysfakcjonujący. Niestety, przeważnie z skłonnością do częściowych nawrotów po kilku lub kilkunastu miesiącach od zaczęcia leczenia.
Glikokortykosteroidy mogą być używane u dotkniętych łysieniem plackowatym w formie płynów do stosowania miejscowego, wstrzyknięć doogniskowych, doustnie czy po prostu dożylnie. Miejscowo środki te aplikowane są dwa razy dziennie na całą głowę, nie tylko na widoczne ogniska choroby.
 
Różnorodność technik leczenia w łysieniu plackowatym wynika niestety z ich nie całkowitej skuteczności|jest spowodowane ich niepełną skutecznością. Doprowadzenie do znacznego odrostu włosów u osób ze słabo zintensyfikowanymi zmianami jest relatywnie łatwe, wszakże po pewnym czasie na ogół może dojść do nawrotu schorzenia.