Łysienie plackowate

Mechanizm, który doprowadza do łysienia plackowatego, nie jest wciąż poznany. Jako że alopecia areata zachodzi rodzinnie w ok. 5-20% sytuacji, może to wskazywać na obecność genetycznego czynnika w pojawianiu się owego schorzenia.
Łysienie plackowate jest chorobą z tzw. autoimmunizacji - gdy pojawia się autoagresja układu odpornościowego przeciw własnemu organizmowi. Tak samo jak w innych chorobach z symptomami autoimmunizacji, u pacjentów z łysieniem plackowatym wykrywa się polimorfizm, to znaczy zróżnicowanie niektórych genów.
W wypadkach łysienia plackowatego stosuje się obecnie sporo różnorakich sposobów terapii. Z powodu autoimmunizacyjną patogenozą choroby podstawą  jest terapia immunosupresyjna, w której potwierdzoną skuteczność w zmianach o dużym nasileniu ma aplikowanie cyklosporyny A lub glikokortykosteroidów.
Glikokortykosteroidy mogą być stosowane u pacjentów łysieniem plackowatym w postaci płynów do stosowania miejscowego, iniekcji doogniskowych, doustnie czy nawet dożylnie. Miejscowo środki te aplikowane są dwa razy na dzień na całą głowę, nie wyłącznie na ujawnione ogniska choroby.
Cyklosporynę A natomiast podaje się w trudnych formach choroby. Odrost włosów po cyklosporynie A jest z reguły satysfakcjonujące kosmetycznie. Na nieszczęście, najczęściej z tendencją do częściowych nawrotów po kilku lub kilkunastu miesiącach od podjęcia leczenia.
Różne metody leczenia w łysieniu plackowatym wynika niestety z ich niedoskonałej skuteczności|jest spowodowane niestety ich niepełną skutecznością. Dojście do znaczącego odrostu włosów u osób z mało zintensyfikowanymi zmianami jest względnie łatwe, ale w późniejszym czasie zwykle może pojawić się nawrót schorzenia.