Klasyka gier komputerowych

Debiutancka gra z serii Prince of Persia okazała się dziełem wyjątkowym. Wspomniałem przedtem o animacji, która pośród zalewu tytułów wydawanych na przełomie dekad nie miała sobie równych. 1-szy Książę bronił się również pod względem rozgrywki. Mimo że osiągnięcie końcowego sukcesu wymagało przynajmniej kilkunastokrotnego przemierzenia tych samych poziomów gry w celu nauczenia się ich układu, gra nie była w stanie się znudzić. Dosłownie zupełnie inaczej. Przykuwała do monitora, w każdej chwili wymuszając pełne zainteresowanie tym, co dzieje się na ekranie.
O ogromnym sukcesie gry najlepiej świadczy fakt, że już wkrótce dzieło Mechnera zaczęło być hurtem konwertowane na inne platformy. Wiele miesięcy po pierwotnej edycji gry na Apple II na rynek trafiły kolejne wersje, m.in. na pecety i popularne na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku komputery Commodore Amiga i Atari ST.