Jak rozpoznać autyzm?

Autyzm wczesnodziecięcy to zaburzenie neurologiczne, w niekorzystny sposób wpływające na działanie mózgu. Schorzenie ujawnia się w trakcie pierwszych trzech lat życia dziecka. Stanowi pewną formę niedorozwoju psychicznego. Według wyznaczników sporządzonych przez Leo Kannera jednostka chorująca na autyzm nie odczuwa kontaktu emocjonalnego z ludźmi, porusza się w świecie osobistych przeżyć, ma obsesyjną potrzebę zachowania identyczności świata zewnętrznego, używa języka nie zrozumiałego dla innych lub uporczywie nic nie mówi mimo rozwiniętej zdolności używania języka (mutyzm), ma ograniczone potrzeby i nie potrafi nawiązywać kontaktów społecznych. Chory demonstruje mimo to zachowania błyskotliwe, które wskazują na jego ewentualne możliwości intelektualne. Pomimo postępu medycyny przyczyny autyzmu nie zostały do końca poznane. Przyjęło się, że autyzm ma zarówno podstawy biologiczne jak i psychologiczne. Zdaniem teorii biologicznej choroba jest efektem niedotlenienia mózgu płodu i noworodka w czasie ciąży. Niedotlenienie ma powodować mikro-uszkodzenia w mózgu, a w konsekwencji upośledzać rozwój dziecka. Z kolei hipoteza psychologiczna zakłada, że schorzenie pojawia się w efekcie ciężkiego i traumatycznego urazu w etapie noworodkowym lub po urodzeniu dziecka. Uraz ten wywołuje zakłócenie prawidłowego rozwoju dziecka. Niektórzy specjaliści akceptują obie koncepcje i zakładają, że schorzenie jest wynikiem zaburzenia dojrzewania społecznego, powstałego w rezultacie stresu spowodowanego narastającymi bodźcami zewnętrznymi w pierwszych latach życia dziecka.