Historia poezji

Termin poezja pochodzi z greki. Pierwotnie znaczył sztukę poetycką. Dziś traktowany jest wieloznacznie i używany w różnych kontekstach. Poezją nazywamy zarówno utwory, które nie są prozą, jak i utwory liryczne – wierszowane i niewierszowane.
Pierwsze poezje, które zachowały się do naszych czasów pochodzą ze starożytnej Grecji. W Grecji poezja byłą jedną z najbardziej cenionych sztuk. Dbano o charakter jej zaprojektowania. Poezji towarzyszył akompaniament muzyki, a wykonywana ona była przeważnie chóralnie.
W średniowieczu znaczenie poezji zmieniło się. Poezja nie była ceniona. Uważano ją wręcz za szkodliwą, gdyż nie rozwijała pożądanych cech takich jak wychowanie, odwaga itp.
Renesans przyniósł powrót do poezji. Wiersze renesansowe uważane były za wspaniały metodę na wiedzę młodzieży, dlatego umiejętność mówienia bądź pisania wierszem była mocno ceniona.
Wraz z barokiem pojawiła się pierwsza krytyka poezji. Kiepskie wierszyki przestały być uważane za prawdziwą poezję. Krytyka poezji polegała też na tym, iż wytykano jej wiele negatywnych cech na przykład  ckliwość.
Na dzień obecny poezja ma różnorodne znaczenie. Dobre wiersze cenione są na równi z prozą. Poezją nazywane są nie tylko utwory znanych postaci. Wiele młodych osób pisze również dla siebie, do szuflady. Czasami publikacja wierszy, np. w globalnej sieci ma możliwość okazać się początkiem wielkiej drogi do sukcesu zawodowego.