Grypa. Wirusy i szczepienia

Grypa znana jest od starożytności, niemniej jednak wciąż groźna pomimo postępu medycyny. Chorujemy na nią kilkukrotnie, nie uzyskując odporności, tak jak w przypadku wielu innych zakaźnych chorób. Walka z nią znaczy podejmowanie coraz to nowszych zadań. A winien temu jest wirus wywołujący chorobę. Wirus grypy wyodrębniony został w latach trzydziestych minionego wieku.
Wyodrębniono typy wirusów grypy: A, B, C. Dwa z nich, B i C, są groźnie jedynie dla człowieka; wirus A atakuje człowieka, inne ssaki, a nawet ptactwo. Z tych 3 wirusów typ C uznawany jest za najłagodniejszy, najmniej groźny, wręcz marginalny. Jego „dziełem” są poronne postaci grypy albo nieznaczne objawy tej choroby, głównie pośród dzieci.
Gatunki A i B wywołują jednak zachorowania na dużą i wielką skalę: A odpowiada za pandemie powtarzające się zwykle co kilkanaście albo kilkadziesiąt lat, wirusowi B przypisuje się zaś sezonowe, duże epidemie występujące około co trzy lata.
Zmienność antygenową wirusów wszystkich rodzajów warunkuje tzw. przesunięcie antygenowe, czyli zjawisko spontanicznych mutacji. Znacznie poważniejsze skutki ma natomiast skok antygenowy właściwy wirusom A.
Coraz częściej mówi się o tym, aby jednak szczepić się co roku. Co najmniej po to, aby ograniczyć liczbę groźnych powikłań. Szczepionki przeciw grypie są sezonowe, jak moda. Szczepy wirusa użyte do ich wytworzenia dzięki zastosowaniu najnowszych technik biologii molekularnej okazują się niemalże w 100 proc. zgodne z tymi, które pokazują się w następnym sezonie epidemicznym.