Galeria malarstwa w Warszawie

DZIEŁO SZTUKI – najstarsza teoria estetyki, to nauka o pięknie. Konsekwencją tego jest uznanie, że doskonałe piękno jest dla człowieka nieosiągalne. Istnieją dzieła sztuki znacznie różne jak również różnorakie nań reakcje. Za przedmiot estetyki uznaje się wszystko to, co może być rozpatrywane w aspekcie podobanie i niepodobania. Każdemu podoba się co innego- nie ma piękna absolutnego, nie posiada specjalnej dziedziny określanej mianem sztuki.Piękno realizuje się w dziele sztuki, niemniej jednak przestało być nadrzędną ideą , wyrazem tego, co nieosiągalne. Natura powstała, zanim powstał człowiek. Sztuka powstała w wyniku pracy. Od czasów najdawniejszych traktuje się sztukę jako sprawność natury technicznej i jako odwzorowanie świata.Dzieło nie musi być traktowane jako twór izolowany (izolacja od reszty rzeczywistości – genezy, rozlicznych funkcji, związków z innymi dziedzinami życia) albo jako twór historyczny. Estetyka uwzględnia jego rozmaite konteksty. Pozwala to zdobyć nowe spojrzenie na problematykę wartości estetycznej i jej odbioru.Brak powszechnej teorii dzieła sztuki współczesnej sztuki- fenomen sztuki jest zbyt złożony, bo zamknąć go w jednej regule. Można powiedzieć, że jest przedmiotem ograniczonym od reszty świata – tworzy własny, specyficzny świat artystyczny. Jest tworem celowym człowieka, zawierającym ślad jego swoich zamiarów. Trzeba rozpatrzyć specyficzny aspekt, w jakim rozpatrywane jest dzieło sztuki. Jest on wyznaczony poprzez:wydobycie struktur i jakości cechujących dziełodążenie do skonkretyzowania wartości estetycznejDzieło stanowi więc przedmiot estetyki, o ile  ujmowane jest zwracając uwagę na na jego swoistość, różność w stosunku przedmiotów nie będących dziełami sztuki.