Bajki przeszłości

Wszystkie pokolenia mają swoje bajki dla dzieci. Najlepsze, że żadne kolejne (ani też poprzednie) nigdy nie jest w stanie pojąć powodu ich powszechności. Błękitne stworzenia spacerujące tam i z powrotem, denerwując przy tym niesamowicie stetryczałego czarownika z kotem (bez nasuwających się samoistnie skojarzeń z realiami współczesnej sceny politycznej) pasjonowały aktualnych trzydziesto- i dwudziestolatków, ale – owe Smerfy – włączone współczesnym dzieciakom natrafiają na tak ogromną obojętność, że pozostaje jedynie poważnie się załamać. Z jakiego powodu – czy naprawdę współczesne dzieci tak istotnie różnią się od ich odpowiedników sprzed choćby dwudziestu lat? Wygląda na to, że tak. Niegdyś przecież nie liczyły się tak po prawdzie efekty specjalne, w każdym razie nikt się nimi nie przejmował. Nie były konieczne. A w dalszym ciągu bajki przyciągały dzieci do telewizorów na długie godziny. Pewnie dlatego, iż każda bajka była unikalna, a przez to również pasjonująca. Bez przerwy COŚ się działo, było o czym porozmawiać i z czego wyciągnąć morał. Było, minęło.
XXI-wieczne bajki prawie nie różnią się od filmów akcji – istotne są w dużej mierze specjalne efekty, miganie ekranu oraz feeria okrzyków. Ewentualność umieszczenia w bajce przesłania nikomu nie przychodzi do głowy, w końcu po co się tym zamartwiać, jak rodzicom, a w konsekwencji również i dzieciom, nie robi to absolutnie żadnej różnicy? To przede wszystkim nasze własne zaniedbania prowadzą do sytuacji, którą widzimy dzisiaj.